نبس ( nabas ) و ( nabbas ) ا . پ . دخترزاده يعنى پسر دختر و دختر دختر . نبسة ( nobsat ) و ( nabsat ) م . ع . نبس نبسا و نبسة و نبسة . ر . نبس . نبسه ( nabse ) و ( nabbase ) ا . پ . پسر دختر . و دختر دختر . و پسر پسر . و دختر پسر . نبش ( nabc ) م . ع . نبش الشئ عن الشئ نبشا ( از باب نصر ) : برهنه كرد آن چيز را از آن چيز . و نبش المستور : آشكار كرد و ظاهر نمود پنهانى را . و نبش الارض : ورزيد و كاوش نمرد آن زمين را . و نبش البقل : بركند آن تره را . و نبش الحديث : برآورد آن حديث را . و نبش القبر : كند آن قبر را و كفن دزديد . نبش ( nabc ) ا . پ . مأخوذ از تازى - گشودن قبر و كندن قبرى كه در وى مرده گذاشته باشند . نبش ( nebc ) ا . ع . نام درختى شبيه بصنوبر و سنگين‌تر از آبنوس . نبش ( nabac ) ا . ع . شترى كه در سپل آن نشانى باشد كه در زمين ظاهر گردد . نبشت ( nebect ) پ ح م . نبشتن . ا . نوشت و خط و تحرير . نبشتن ( nebectan ) ف م . پ . نوشتن . نبشته ( nebecte ) ا - ص . پ . نوشته شده و نوشته و مكتوب و حكم و دستخط . و نبشته شدن : نوشته شدن . نبشلد ( na - baclad ) پ . كلمه فعل يعنى نچسبد . نبص ( nabs ) ا . ع . ترهء اندك كه نخستين رويد . نبص ( nabs ) م . ع . نبص الرجل نبصا ( از باب ضرب ) : سخن گفت آن مرد . و ما ينبص : اى ما يتكلم . نبصاء ( nabs ' ) ا . ع . كمان با بانگ . نبصة ( nabsat ) ا . ع . يك كلمه . يق : ما سمعت له نبصة : اى كلمة . نبض ( nabz ) م . ع . نبض العرق نبضا و نبضانا ( از باب ضرب ) : جنبيد آن رگ . و نبض فى قوسه : ببانگ آورد كمان و يا زه آن را . و نبض البرق : پنهان درخشيد آن برق . و نبض نابضه : بهيجان آمد غضب او . نبض ( nabz ) و ( nabaz ) ا . ع . جنبش . يق : ما به حبض و لا نبض اى حراك . نبض ( nabz ) و ( nabaz ) و ( nabez ) ص . ع . فوأد نبض : دل تيز و چست . و قلب قوى و مردانه . و كذلك : فوأد نبض و فوأد نبض . نبض ( nabz ) ا . پ . مأخوذ از تازى - رگ جنبندهء در بالاى مچ دست از طرف انگشت نر كه پزشكان بدان از حالت بيمار استعلام مىكنند و هر رگ جنبنده . و نبض گرفتن : انگشتان را براى حس كردن به روى نبض گذاشتن . نبض‌گير ( nabz - gir ) ا . پ . طبيب و پزشك . نبضان ( nabaz n ) م . ع . نبض نبضا و نبضانا . ر . نبض . نبضة ( nabzat ) ا . ع . يك جنبش رگ . نبط ( nabt ) ا . ع . نام رودبارى در ناحيه مدينه . نبط ( nabt ) م . ع . نبط الماء نبطا و نبوطا ( از باب نصر و ضرب ) : برآمد آب از چاه و از زمين . و نبط البئر : برآورد آب آن چاه را . نبط ( nobt ) ع . ج : انبط و نبطاء . نبط ( nabat ) ا . ع . آبى كه نخستين از تك چاه برآيد . و غور و فرورفتگى در كارى . و نام گروهى كه در بطايح ما بين عراقين فرود آمدند . ج : انباط . نبط ( nabat ) م . ع . نبط الفرس نبطا ( از باب سمع ) : سپيد بغل و سپيد شكم گرديد آن اسب . نبطاء ( nabt ' ) ص . ع . مؤنث انبط . ج : نبط . و شاة نبطاء : گوسپند سپيد تهيگاه . نبطاء ( nabt ' ) ا . ع . نام دهى . و نام پشته‌اى . نبطة ( nobtat ) ا . ع . آبى كه نخستين از قعر چاه برآيد . و سپيدى بغل و شكم اسب . نبطى ( nabatiyy ) ص . ع . منسوب بگروه نبط . نبع ( nab ' ) ا . ع . يك نوع درختى كوهى كه از وى كمان سازند و از شاخه‌هاى آن تير . المثل لو اقتدح بالنبع لاورى نارا : يعنى اگر از نبع آتش افروزد آن آتش ملتهب و شعله‌انگيز گردد و اين مثل را در جودت راى آورند بدان‌جهت كه نبع آتش ندهد . نبع ( nab ' ) م . ع . نبع الماء نبعا و نبوعا ( از باب نصر و فتح و ضرب ) : برآمد آب از چاه و يا از چشمه و جز آن . نبعة ( nab'at ) ا . ع . واحد نبع يعنى يك درخت نبع . نبغ ( nabq ) ا . ع . گرد و غبار آسيا . و نباغ . نبغ ( nabq ) م . ع . نبغ نبغا و نبوغا ( از باب فتح و نصر و ضرب ) : ظاهر و آشكار گرديد . و نبغ الماء : برآمد